Van koffiekoeken tot uilengesprekken: Het warme hart van GroenRand
In de vaak gortdroge wereld van het natuurbeleid, waar dossiers dikker zijn dan de stammen van de bomen die ze moeten beschermen, kiest GroenRand voor een opvallend lichtvoetige koers.
Om de verstikkende bureaucratie te doorbreken, zet GroenRand de scherpe pen van Gie Campo in als een frisse wind die de ambtelijke traagheid in één ademteug wegblaast.
Dit is een bewuste strategie: waar beleidsprocessen vaak verzanden in stroperige procedures, fungeren zijn cartoons als een positieve katalysator.
Ons logo — een boom met een kamerbrede glimlach — is geen loutere versiering, maar een strategisch symbool voor een positieve, verbindende benadering van natuurbehoud.
Dit iconische ontwerp is van de hand van huiscartoonist Gie Campo, die erin slaagde om de complexe missie van de vereniging in één sympathieke oogopslag te vangen.
De opbouw van dit logo is een grafische vertaling van de Antwerpse regio.
In het hart vinden we de ‘A’ van Antwerpen, die daar veilig geniet van een groen decor.
De eerste cirkel daaromheen representeert de stadsrand, het terrein waar het Groen Kruis en burgervereniging GruunRant de wacht houden om de resterende open ruimte te beschermen tegen de oprukkende verharding.
De buitenste cirkel staat symbool voor GroenRand als verbindende schakel tussen bossen en de beekvallei, verbonden met de Antitankgracht.
Gie is inmiddels het levende uithangbord van deze missie.
Met zijn kenmerkende hoed vol miniatuurboompjes doorbreekt hij de grens tussen kunst en activisme.
Met zijn zelfgemaakte, cirkelvormige hoed vol GroenRand-boompjes is hij in feite een levende spotprent geworden.
Het is alsof de boom uit het logo plotseling benen heeft gekregen en besloten heeft om zelf op pad te gaan om de regio te verbinden.
De cartoons van Campo maken deze ecologische uitdagingen tastbaar en bespreekbaar zonder de ernst van de zaak te verliezen.
Want uiteindelijk is natuur iets om samen van te genieten, bij voorkeur met dezelfde optimistische blik als die van de lachende boom van GroenRand.
Zijn cartoons dienen daarbij als het ideale breekijzer voor biodiversiteit.
Hoewel het woord 'cartoon' zijn wortels heeft in het Franse carton (stevig papier), gebruikt Gie zijn tekeningen liever om de boel eens flink op te schudden en de politieke stijfheid te doorbreken.
Hij vertaalt driehonderd pagina’s aan gortdroge rapporten naar één hilarische situatie die iedereen begrijpt, waardoor zelfs de meest complexe uitdagingen bespreekbaar worden aan de keukentafel.
Wie de geschiedenis van onze vereniging induikt, botst niet op kille verslagen, maar op warme anekdotes die de essentie van onze aanpak blootleggen: natuurbeleving als verbindende factor in plaats van een splijtzwam.
Een legendarisch voorbeeld hiervan is die bewuste middag aan de rand van een omstreden perceel in de Voorkempen.
De gemoederen waren verhit en de belangen leken onverzoenbaar, maar in plaats van wetteksten te spuien, haalde een lid van GroenRand simpelweg een thermos koffie en een stapel verse koffiekoeken tevoorschijn.
Terwijl de damp uit de bekers steeg in de koude buitenlucht, smolt het ijs en maakte de vijandigheid plaats voor een gesprek over de gedeelde liefde voor het landschap.
Die koffiekoeken werden het symbool van een aanpak die sindsdien een enorm draagvlak heeft gecreëerd: de overtuiging dat natuur geen technisch dossier is, maar een gedeelde emotie.
Diezelfde filosofie hanteren we dagelijks op het terrein.
Soms gaat die verbinding nog dieper, tot in de stilte van de nacht.
Toen een rij monumentale bomen dreigde te verdwijnen, kozen we niet voor spandoeken, maar voor een nachtelijk "uilengesprek".
GroenRand nodigde de eigenaar uit om op een stille avond aan de bosrand te gaan zitten; toen een ransuil precies op dat moment zijn roep liet horen vanuit de kruinen, viel er een stilte die geen enkel juridisch argument kon evenaren.
De eigenaar hoorde de "bewoner" van de bomen persoonlijk en besloot ter plekke het ontwerp aan te passen om de bomen te sparen.
Een bijzonder hoofdstuk in onze werking is de terugkeer van de otter.
In 2021 riep GroenRand het 'Jaar van de Otter' uit, maar dat deden we niet enkel met wetenschappelijke rapporten.
We brachten het verhaal tot leven via Olga de Otter.
Met een zelfgeschreven voorleesboekje trokken we langs scholen en jeugdbewegingen om de allerkleinsten — en via hen hun ouders — te vertellen over Olga, die ziek werd door het zwerfvuil in de Antitankgracht.
De otter werd zo veel meer dan een schuw nachtdier.
Het roofdiertje werd een symbool voor de noodzaak van zuiver water en veilige passages.
Wanneer er later een otter werd gespot op een afgesloten domein aan de Antitankgracht, voelde dat voor de hele regio als een collectieve overwinning.
Het bewees dat onze droom van een 'otterparadijs' geen utopie is, mits we de barrières in ons landschap durven aanpakken.
Deze speelse doch doeltreffende benadering kreeg onlangs een extra gezicht met de campagne "Bijtandje Houtkantje".
Het boegbeeld hiervan is een guitig ventje met een stralende smile en een heus 'struikgebit'.
Waar er nu vaak gaten gapen in ons landschap, herinnert zijn groene gebit ons eraan dat de regio haar breedste glimlach pas terugkrijgt als de houtkanten weer als vitale lijnen door de velden kronkelen.
Hij is de vrolijke ambassadeur die iedereen oproept om letterlijk een tandje bij te steken voor deze essentiële groene aders.
Deze aanpak vertaalt zich ook in de strijd voor "onzichtbare" bewoners, zoals de boommarter of de vleermuizen langs de Antitankgracht.
Onze dertien gepassioneerde natuurfotografen zijn de ogen van de vereniging en liggen vaak urenlang onbeweeglijk in de modder voor die ene flits van een boommarter of een behoedzame ree.
Deze 'lenzen-helden' zijn zo goed gecamoufleerd dat de fauna soms bijna over hen struikelt, en hun geduld wordt beloond met een collectieve Groene Duim en een unieke fles 'Duimpjesbier'.
Dit bier, vaak een Westmalle Trappist voorzien van een speciaal etiket met een boommarter, otter of bever, is in de Voorkempen inmiddels een gewild verzamelobject.
Niemand minder dan bioloog Dirk Draulans had de eer om deze flessen met het beveretiket te overhandigen aan de laureaten, terwijl hij zelf glunderend een exemplaar vasthield als bewijs dat natuurbehoud best vloeibaar mag zijn.
De Groene Duim zelf is onze ultieme schouderklop voor wie de natuur echt in zijn hart draagt, van bekende koppen als Dieter Coppens en Els Beeckx tot de stille krachten zoals bioloog Michiel Cornelis, landschapsbeheerder Anne Stuer en de onvermoeibare zwerfvuilruimers die de Antitankgracht bewoonbaar houden voor Olga de Otter.
Vandaag staan we voor de grootste uitdaging tot nu toe: de realisatie van een stevige klimaatgordel rond Antwerpen.
Dit is geen oefening in meer regels, maar een unieke oproep tot verbinding om eilandjes van natuur, landbouw en erfgoed samen te voegen tot één robuust landschap.
In dat kader staat de uitnodiging voor Minister Jo Brouns alvast warm klaar: we nodigen hem van harte uit voor een portie koffiekoeken of een nachtelijke wandeling aan de rand van de Schietvelden.
Want een dossier over ontsnippering begrijp je pas écht als je zelf met de laarzen in de modder staat en ziet waar de verbindingen voor dieren als Olga stokken.
We hopen dat de minister mee de tanden zet in deze historische verbinding, want een klimaatbestendige toekomst vraagt om visie én de nodige middelen voor het VAPEO (Vlaams Actieplan Ecologische Ontsnippering), zodat de Schietvelden eindelijk weer één geheel worden binnen die gordel.
Of het nu gaat om het uitreiken van de Groene Duim aan verbindende figuren zoals Dieter Coppens, of het vieren van de "Viva Vrijwilligers"-campagne, GroenRand bewijst dat de mooiste resultaten niet in de rechtszaal worden geboekt, maar ontstaan op de grens van bos en veld. Natuur is immers geen grens die ons scheidt, maar de grond die ons verbindt.
World cleanup - onze vrijwilligers
Geen opmerkingen:
Een reactie posten