Solastalgie in de vallei: waarom Glenns pen de ware realiteitszin vangt
De column “Ecofundamentalisme is ook fundamentalisme” van gedeputeerde Jinnih Beels in Landbouwleven vormt het startpunt van een diepgaand debat over de hiërarchie tussen mens en natuur in Vlaanderen.
In haar betoog trekt de gedeputeerde een provocerende parallel tussen ecologisch activisme en religieus of politiek fundamentalisme door te stellen dat beide stromingen hun morele gelijk boven de maatschappelijke realiteit plaatsen.
Zij stelt dat de bezorgdheid voor de bever en de planeet voortkomt uit een wereldvreemde en sociaal blinde elite die de menselijke behoeften reduceert tot iets wat inferieur is aan de fauna en flora.
Zij bekritiseert hierin burgers en activisten die volgens haar een groene droom nastreven ten koste van de werkende mens en de landbouwsector.
Glenn Solastalgie, de vaste columnist voor de websitereeks van natuurvereniging GroenRand, fungeert hierbij als de kritische stem die de teloorgang van het landschap in de Voorkempen scherp aankaart.
Zijn symbolische naam is een direct eerbetoon aan filosoof Glenn Albrecht, de bedenker van de term voor de emotionele pijn door natuurverlies, terwijl zijn voornaam afstamt van het Keltische woord voor vallei.
Als deze "man van het dal" pleit hij voor natuurherstel door de natuurlijke verbindingen te herstellen in valleien zoals de Kaartse Beek, de Laarse Beek en het Groot en Klein Schijn.
De Antitankgracht fungeert hierbij als de cruciale verbindende drager die deze verschillende natuurgebieden in de regio met elkaar verknoopt.
Vanuit zijn diepe verbondenheid met de bodem kondigt hij aan dat GroenRand stopt met haar belevingsactiviteiten en de "Groene Duim" definitief vervangt door de "Pen van Glenn".
Met deze pen gaat hij voortaan volksvertegenwoordigers aanschrijven, want wie rake artikels schrijft of schriftelijke parlementaire vragen stelt, komt voortaan in aanmerking voor een pen die "Glenn-waardig" is.
Tegenover de politieke stellingname van Beels plaatst hij de wetenschappelijke vaststelling van de Planetary Health Check dat de mensheid reeds zeven van de negen planetaire grenzen heeft doorbroken door een focus op louter menselijke belangen.
De vrees dat de mens niet langer centraal staat wordt genuanceerd door het feit dat de menselijke soort nagenoeg elk ecosysteem op aarde heeft getransformeerd naar eigen nut.
De dominante positie van de mens blijkt uit de slachtstatistieken van Statbel die voor februari 2026 alleen al 24.647.161 geslachte dieren in België rapporteren.
In 2025 werd met 315,6 miljoen geslachte kippen in België een nieuw historisch record bereikt wat de antropocentrische aard van het huidige systeem illustreert.
Jaarlijks worden er wereldwijd meer dan 85 miljard landdieren gefokt en gedood voor menselijke consumptie wat de feitelijke superioriteit van menselijke belangen over dierlijk leven bevestigt.
Wanneer de gedeputeerde pleit voor empathie door te stellen dat op een groene aarde ook mensen moeten leven gaat zij voorbij aan het feit dat menselijke welvaart direct afhankelijk is van een functionerend ecosysteem.
De terugkeer van de bever in de provincie Antwerpen is juridisch verankerd in de Europese Habitatrichtlijn en het Vlaamse Soortenbesluit wat een willekeurige eliminatie wettelijk verbiedt.
In de provincie Antwerpen is de beverpopulatie gegroeid tot 29 burchten en bijna 500 locaties met dammen nabij provinciale waterlopen wat voor meer dan 100.000 euro aan beheerkosten zorgt.
Het aantal beverwaarnemingen in België steeg van 1.243 in 2015 naar 5.847 in 2025 wat de toegenomen kans op frictie met landbouwgebieden verklaart.
Het bindende Soortenbeschermingsprogramma (SBP) Bever uit 2024 biedt een objectief antwoord op de overlast door middel van een escalatieladder die start bij preventieve technische ingrepen zoals beverpijpen.
Dit programma verplicht een aanpak waarbij preventieve maatregelen zoals rasters of buizen altijd moeten voorafgaan aan ingrepen op de dammen of de dieren zelf.
Het SBP bevat een algemene afwijking voor waterbeheerders om buiten natuurgebieden sneller dammen te verwijderen bij economische risico's maar handhaaft een strikt verbod op het doden van deze beschermde soort.
De zogenaamde "Bevermatrix" bepaalt dat schadevergoedingen enkel mogelijk zijn wanneer preventieve maatregelen zijn genomen en er effectieve schade aan gewassen of infrastructuur is bewezen.
De door Beels bekritiseerde "ecofundamentalisten" voeren aan dat de huidige ecologische ravage op termijn vooral de sociaal meest kwetsbaren zal raken die niet over de middelen beschikken om zich aan een uitgeputte planeet aan te passen.
Zij stellen dat empathie juist betekent dat men verder kijkt dan het directe ongemak van een overstroomde akker en de fundamentele waarde van biodiversiteit voor toekomstige generaties erkent.
De beschuldiging van populisme ontstaat wanneer complexe ecologische vraagstukken worden gereduceerd tot een strijd tussen een "elite" en de "gewone man" terwijl biodiversiteitsverlies een universele dreiging is.
Het Instituut voor Natuur- en Bosonderzoek (INBO) rapporteert dat 75 procent van de beschermde habitats in Vlaanderen in ongunstige staat verkeert wat natuurbehoud boven lokale politieke wensen plaatst.
Een objectieve oplossing voor het beverconflict vereist het loslaten van ideologische vijandbeelden en het consequent uitvoeren van de vastgestelde beheerplannen.
Uitspraken die pleiten voor directe eliminatie buiten deze protocollen om botsen direct met de Europese regelgeving en de wetenschappelijke consensus over de staat van onze planeet.
De naam van Glenn belichaamt de pijn die ontstaat wanneer een vertrouwde natuurlijke omgeving onherstelbaar wordt beschadigd door politieke onwil of kortzichtigheid.
De ultieme realiteitszin ligt in het besef dat een gezonde economie onmogelijk is op een ecologisch failliete planeet waar de grenzen van de natuur structureel worden genegeerd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten