Ivo Schut legt de betoverende witte schoonheid van het Zevenbergenbos vast
Het Zevenbergenbos in Ranst is een van de mooiste locaties in de Antwerpse rand om de bosanemoon (Anemone nemorosa) te bewonderen, een schouwspel dat momenteel zijn absolute hoogtepunt bereikt.
Omdat deze plant zich via zijn ondergrondse wortelstokken zeer traag verspreidt — vaak slechts enkele centimeters tot één meter per jaar — vormen de huidige uitgestrekte witte tapijten het ultieme bewijs dat dit een eeuwenoud en onverstoord bosgebied is.
Natuurfotograaf Ivo Schut, die de natuurvereniging GroenRand actief ondersteunt met zijn beelden, stelde op 6 april vast dat de anemonen nu volop in bloei staan.
Ivo werd door GroenRand zelfs genomineerd voor de "Groene Lenzen 2024", een erkenning voor fotografen die de schoonheid en het behoud van de lokale natuur in de verf zetten.
Naast de witte anemonen sieren momenteel ook de gele slanke sleutelbloem en het speenkruid de bodem van dit 100 hectare grote domein.
De overlevingsstrategie van de bosanemoon is een race tegen de klok waarbij de plant optimaal moet profiteren van het zonlicht voordat het bladerdek zich sluit.
Dit verklaart ook haar charmante volksnaam ‘achteromkiekertje’, omdat de bloemkopjes bij regen of 's avonds naar beneden buigen om het kostbare stuifmeel te beschermen tegen vocht.
De verspreiding van de zaden gebeurt op een ingenieuze wijze met hulp van mieren die de zaden meeslepen naar hun nest voor het mierenbroodje, een aanhangsel rijk aan vetten.
De fascinatie voor deze voorjaarsbloeier voert ons terug tot de klassieke oudheid, waarbij de naam is afgeleid van het Griekse ‘anemos’, wat wind betekent.
Volgens de oude Grieken gingen de bloemen alleen open als de wind waaide, een geloof dat de naam "windbloem" versterkte.
In de mythologie was de anemoon oorspronkelijk een nimf aan het hof van de godin Flora, die uit jaloezie in een fragiele bloem werd veranderd omdat de westenwind Zephyros verliefd op haar werd.
Een andere legende stelt dat de rode varianten van de anemoon ontstonden uit de tranen van Aphrodite en het bloed van haar stervende geliefde Adonis.
Ondanks haar lieftallige verschijning is de plant giftig door de stof protoanemonine, wat op de huid blaren kan veroorzaken en leidde tot namen als ‘duivelsklauwen’ of ‘wrattenbloem’.
In de volksgeneeskunde werd dit bijtende sap vroeger gebruikt om wratten weg te bijten, maar ook als middel tegen reuma, kiespijn en zelfs voor de behandeling van "geesteszieken".
Vandaag de dag genieten we echter vooral van haar esthetische waarde en haar rol als indicator voor de kwaliteit van onze laatste authentieke bossen.
Voor wie in de voetsporen van Ivo Schut wil treden en de fragiele schoonheid wil vastleggen, is de vroege ochtend of late namiddag het ideale moment vanwege het zachte strijklicht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten