Boswachter Luc Van Assche over de fatale aanrijding van een jonge bever: een koppige bouwvakker met een gouden hart
Wist je dat de bever de enige soort op aarde is — naast de mens — die zijn eigen omgeving volledig naar zijn hand zet?
Na meer dan honderd jaar weg te zijn geweest, is deze harige waterbouwer weer helemaal terug in ons landschap.
En dat is fantastisch nieuws voor de natuur, al denkt niet iedereen daar hetzelfde over.
De discussie over de bever laait de laatste tijd namelijk flink op: is het een geniale natuurbeheerder die onze biodiversiteit redt, of gewoon een koppige lastpost die voor natte voeten zorgt?
Hoe kwetsbaar deze dieren in onze drukke wereld zijn, bleek onlangs nog in Sint-Jozef Rijkevorsel.
Boswachter Luc Van Assche deelde daar een triest bericht: een jonge bever werd aangereden en overleefde de klap niet.
Het was een fors beest van ruim 20 kilo, een jongvolwassene die in het voorjaar de ouderlijke burcht had verlaten om op eigen benen te staan.
Hij had zijn doel bijna bereikt: de oude kleiputten langs het kanaal Dessel-Schoten.
Dat was een perfecte plek geweest waar hij niemand in de weg had gezeten, maar hij haalde het nét niet.
Juist over die "overlast" hoor je nu veel in de media.
Omdat bevers zelf bepalen waar ze gaan wonen, loopt er lokaal wel eens een akker of een kelder onder water.
Maar eerlijk is eerlijk: moeten we ons niet afvragen of het wel zo slim is om akkers tot strak tegen de beekkant aan te leggen, of te bouwen in natuurlijke valleien?
Zelfs in natuurgebieden is de bever soms niet welkom, vaak omdat onze waterkwaliteit simpelweg nog te wensen overlaat.
Eigenlijk zouden we de rode loper voor ze moeten uitrollen.
Bevers zijn namelijk rasechte ecosysteemingenieurs.
Na meer dan honderd jaar weg te zijn geweest, is deze harige waterbouwer weer helemaal terug in ons landschap.
En dat is fantastisch nieuws voor de natuur, al denkt niet iedereen daar hetzelfde over.
De discussie over de bever laait de laatste tijd namelijk flink op: is het een geniale natuurbeheerder die onze biodiversiteit redt, of gewoon een koppige lastpost die voor natte voeten zorgt?
Hoe kwetsbaar deze dieren in onze drukke wereld zijn, bleek onlangs nog in Sint-Jozef Rijkevorsel.
Boswachter Luc Van Assche deelde daar een triest bericht: een jonge bever werd aangereden en overleefde de klap niet.
Het was een fors beest van ruim 20 kilo, een jongvolwassene die in het voorjaar de ouderlijke burcht had verlaten om op eigen benen te staan.
Hij had zijn doel bijna bereikt: de oude kleiputten langs het kanaal Dessel-Schoten.
Dat was een perfecte plek geweest waar hij niemand in de weg had gezeten, maar hij haalde het nét niet.
Juist over die "overlast" hoor je nu veel in de media.
Omdat bevers zelf bepalen waar ze gaan wonen, loopt er lokaal wel eens een akker of een kelder onder water.
Maar eerlijk is eerlijk: moeten we ons niet afvragen of het wel zo slim is om akkers tot strak tegen de beekkant aan te leggen, of te bouwen in natuurlijke valleien?
Zelfs in natuurgebieden is de bever soms niet welkom, vaak omdat onze waterkwaliteit simpelweg nog te wensen overlaat.
Eigenlijk zouden we de rode loper voor ze moeten uitrollen.
Bevers zijn namelijk rasechte ecosysteemingenieurs.
Ze bouwen ijverig aan dammen en burchten en toveren het landschap om tot een paradijs voor vissen, libellen en amfibieën.
Bovendien werken hun vijvers als een natuurlijke spons; in tijden van extreme droogte houden ze het water vast waar we het zo hard nodig hebben.
De bever afschilderen als een schadelijke lastpost, zoals sommige politici nu doen, is dan ook echt onterecht.
Laten we deze inheemse krachtpatser de ruimte geven die hij verdient, in plaats van hem de weg te versperren.
Want een landschap met bevers is een landschap dat leeft en ademt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten