De watercommissaris en Blue Deal 2.0: Ambitieuze plannen stuiten op financiële droogte en de harde realiteit van de Antitankgracht
Vlaanderen staat voor een gigantische milieu-uitdaging.
Tegen 2027, met een uitloop naar 2028, moet de Vlaamse waterkwaliteit voldoen aan de strenge Europese Kaderrichtlijn Water.
De realiteit vandaag is ontnuchterend, want nagenoeg geen enkele Vlaamse waterloop haalt momenteel de norm.
Om het tij te keren en een economisch verlammende watercrisis af te wenden, stelt Vlaams minister van Omgeving Jo Brouns een speciale watercommissaris aan.
Hoewel dit initiatief aanvankelijk werd weggezet als politiek uitstelgedrag, liggen de kaarten complexer.
Een diepere analyse toont een diepe kloof tussen de theoretische stroomlijning van het beleid en de harde ecologische en financiële realiteit op het terrein.
Tegen 2027, met een uitloop naar 2028, moet de Vlaamse waterkwaliteit voldoen aan de strenge Europese Kaderrichtlijn Water.
De realiteit vandaag is ontnuchterend, want nagenoeg geen enkele Vlaamse waterloop haalt momenteel de norm.
Om het tij te keren en een economisch verlammende watercrisis af te wenden, stelt Vlaams minister van Omgeving Jo Brouns een speciale watercommissaris aan.
Hoewel dit initiatief aanvankelijk werd weggezet als politiek uitstelgedrag, liggen de kaarten complexer.
Een diepere analyse toont een diepe kloof tussen de theoretische stroomlijning van het beleid en de harde ecologische en financiële realiteit op het terrein.
1. De context: Een aangekondigde ecologische en juridische muur
De Europese Kaderrichtlijn Water is onverbiddelijk.
Lidstaten moeten ervoor zorgen dat hun oppervlaktewater en grondwater een goede ecologische en chemische toestand bereiken.
Voor Vlaanderen, met zijn intensieve landbouw, dichte bevolking en historische industriële vervuiling, is dat een loodzware opgave.
Wetenschappers en adviesorganen zoals de Milieu- en Natuurraad van Vlaanderen waarschuwen al langer dat de huidige inspanningen en budgetten ruimschoots onvoldoende zijn om de Europese deadlines te halen.
Het risico bij het mislukken van deze doelstellingen is niet louter ecologisch.
Als Vlaanderen de normen niet haalt, dreigt er een juridisch scenario dat analoog is aan de stikstofcrisis, namelijk een totale vergunningenstop.
Zonder herstel van de waterkwaliteit kunnen rechtbanken nieuwe vergunningen voor industriebedrijven, landbouwbedrijven of zelfs woningbouwprojecten vernietigen.
Om deze economische blokkade te vermijden, moet het roer acuut om.
Minister Brouns wil daarom met de aanstelling van een watercommissaris enkele versnellingen hoger schakelen.
Lidstaten moeten ervoor zorgen dat hun oppervlaktewater en grondwater een goede ecologische en chemische toestand bereiken.
Voor Vlaanderen, met zijn intensieve landbouw, dichte bevolking en historische industriële vervuiling, is dat een loodzware opgave.
Wetenschappers en adviesorganen zoals de Milieu- en Natuurraad van Vlaanderen waarschuwen al langer dat de huidige inspanningen en budgetten ruimschoots onvoldoende zijn om de Europese deadlines te halen.
Het risico bij het mislukken van deze doelstellingen is niet louter ecologisch.
Als Vlaanderen de normen niet haalt, dreigt er een juridisch scenario dat analoog is aan de stikstofcrisis, namelijk een totale vergunningenstop.
Zonder herstel van de waterkwaliteit kunnen rechtbanken nieuwe vergunningen voor industriebedrijven, landbouwbedrijven of zelfs woningbouwprojecten vernietigen.
Om deze economische blokkade te vermijden, moet het roer acuut om.
Minister Brouns wil daarom met de aanstelling van een watercommissaris enkele versnellingen hoger schakelen.
2. Bestuurlijke versnippering: Waarom GroenRand ook voordelen ziet
Hoewel de kritiek op het politieke doorschuiven van de hete aardappel groot blijft, ziet natuurkoepel GroenRand verrassend genoeg ook duidelijke voordelen in de komst van een watercommissaris.
De noodzaak aan centrale regie is immers historisch groot.
Vandaag de dag is het Vlaamse waterbeleid versnipperd over maar liefst honderdvijftien verschillende beheerders.
Hieronder vallen de Vlaamse Milieumaatschappij, de verschillende provinciebesturen, talloze lokale gemeenten en de traditionele wateringen en polders.
We zien vandaag helaas te vaak dat broodnodige waterprojecten vastlopen omdat lokale waterbeheerders puur werken vanuit hun eigen strikte logica of historisch mandaat.
Ze negeren daarbij de overkoepelende visie van de Vlaamse Blue Deal en het Decreet Integraal Waterbeleid.
Een van de belangrijkste taken van de nieuwe, onafhankelijke watercommissaris wordt volgens GroenRand dan ook het ontwarren van deze lokale knopen.
De commissaris moet fungeren als één centraal, strategisch aanspreekpunt.
Om écht impact te hebben, moet deze figuur bovendien over de regeringsperiodes heen de wettelijke macht krijgen om lokale, protectionistische blokkades onherroepelijk te doorbreken.
De noodzaak aan centrale regie is immers historisch groot.
Vandaag de dag is het Vlaamse waterbeleid versnipperd over maar liefst honderdvijftien verschillende beheerders.
Hieronder vallen de Vlaamse Milieumaatschappij, de verschillende provinciebesturen, talloze lokale gemeenten en de traditionele wateringen en polders.
We zien vandaag helaas te vaak dat broodnodige waterprojecten vastlopen omdat lokale waterbeheerders puur werken vanuit hun eigen strikte logica of historisch mandaat.
Ze negeren daarbij de overkoepelende visie van de Vlaamse Blue Deal en het Decreet Integraal Waterbeleid.
Een van de belangrijkste taken van de nieuwe, onafhankelijke watercommissaris wordt volgens GroenRand dan ook het ontwarren van deze lokale knopen.
De commissaris moet fungeren als één centraal, strategisch aanspreekpunt.
Om écht impact te hebben, moet deze figuur bovendien over de regeringsperiodes heen de wettelijke macht krijgen om lokale, protectionistische blokkades onherroepelijk te doorbreken.
3. Het perspectief van de bestuurskunde: Meerwaarde of overbodige laag?
Professor bestuurskunde Bram Verschuere van de Universiteit van Leuven bekijkt de kwestie met een analytische blik.
Hij nuanceert de kritiek, maar erkent de maatschappelijke scepsis.
De Vlaamse regering deed de voorbije jaren immers al een beroep op maar liefst twintig commissarissen, intendanten of speciale opdrachthouders.
Dit gebeurde bijvoorbeeld bij de coronacrisis, de opvang van Oekraïense vluchtelingen, het stikstofdossier of de Ventilus-hoogspanningslijn.
Dit roept legitieme vragen op over de slagkracht van de reguliere administraties, die nochtans beschikken over honderden experts en miljoenenbudgetten.
Toch ziet Verschuere een duidelijke theoretische en praktische meerwaarde in een watercommissaris, juist vanwege die extreme bestuurlijke versnippering.
Omdat zo'n commissaris deels boven de dagelijkse politieke en administratieve eilandjes staat, kan hij of zij objectief processen op elkaar afstemmen.
Ook kan hij impasses doorbreken en gemeenschappelijke doelen formuleren waar alle sectoren, van industrie tot landbouw and natuur, zich in kunnen vinden.
De taak van de commissaris wordt bovendien niet het schrijven van nieuwe theorie.
Het recente eindrapport van de klankgroep rond professor Hans Bruyninckx over de stroomgebiedbeheerplannen bevat al meer dan genoeg concrete aanbevelingen.
De commissaris moet die theorie simpelweg gaan omzetten in de praktijk en de operationele boel in beweging krijgen.
Hij nuanceert de kritiek, maar erkent de maatschappelijke scepsis.
De Vlaamse regering deed de voorbije jaren immers al een beroep op maar liefst twintig commissarissen, intendanten of speciale opdrachthouders.
Dit gebeurde bijvoorbeeld bij de coronacrisis, de opvang van Oekraïense vluchtelingen, het stikstofdossier of de Ventilus-hoogspanningslijn.
Dit roept legitieme vragen op over de slagkracht van de reguliere administraties, die nochtans beschikken over honderden experts en miljoenenbudgetten.
Toch ziet Verschuere een duidelijke theoretische en praktische meerwaarde in een watercommissaris, juist vanwege die extreme bestuurlijke versnippering.
Omdat zo'n commissaris deels boven de dagelijkse politieke en administratieve eilandjes staat, kan hij of zij objectief processen op elkaar afstemmen.
Ook kan hij impasses doorbreken en gemeenschappelijke doelen formuleren waar alle sectoren, van industrie tot landbouw and natuur, zich in kunnen vinden.
De taak van de commissaris wordt bovendien niet het schrijven van nieuwe theorie.
Het recente eindrapport van de klankgroep rond professor Hans Bruyninckx over de stroomgebiedbeheerplannen bevat al meer dan genoeg concrete aanbevelingen.
De commissaris moet die theorie simpelweg gaan omzetten in de praktijk en de operationele boel in beweging krijgen.
4. De financiële droogte: Blue Deal 2.0 als doekje voor het bloeden?
De hamvraag die echter boven het hele dossier hangt, is bikkelhard, want is er wel voldoende budget om een effectief beleid te voeren?
Het antwoord van experts, wetenschappers en milieuorganisaties is een unaniem neen.
Het huidige budget voor de Blue Deal in Vlaanderen is simpelweg ontoereikend om de regio structureel te beschermen tegen de steeds extremere opeenvolging van droogte en overstromingen.
Het antwoord van experts, wetenschappers en milieuorganisaties is een unaniem neen.
Het huidige budget voor de Blue Deal in Vlaanderen is simpelweg ontoereikend om de regio structureel te beschermen tegen de steeds extremere opeenvolging van droogte en overstromingen.
| Parameter | Blue Deal 1.0 | Blue Deal 2.0 (2025–2029) | Werkelijke behoefte (Experts) |
|---|---|---|---|
| Totaal budget | ~ 500 miljoen euro | 330 miljoen euro | Niet gecapped (structureel tekort) |
| Gemiddeld per jaar | ~ 100+ miljoen euro | 66 miljoen euro | 100 tot 150 miljoen euro |
| Primaire financiering | Europese relancefondsen | Vlaamse overheidsmiddelen | Structurele klimaatfondsen |
Hoewel de Vlaamse Regering voor de nieuwe legislatuur van 2025 tot 2029 een totaalbedrag van 330 miljoen euro heeft uitgetrokken voor Blue Deal 2.0, betekent dit een forse krimp ten opzichte van de eerste Blue Deal.
Destijds was er ongeveer een half miljard euro voorzien, destijds grotendeels gefinancierd met eenmalige Europese herstelfondsen.
Nu die Europese middelen zijn weggevallen, dalen de overheidsinvesteringen spectaculair, terwijl die klimaatuitdagingen alleen maar groter worden.
Waterbeheerexperts zoals professor Patrick Willems van de Universiteit van Leuven benadrukken dat er jaarlijks minstens 100 tot 150 miljoen euro nodig is.
Dit geld is nodig om de vitale functies van water voor burgers, landbouw en natuur structureel te garanderen.
Met de huidige 66 miljoen euro per jaar ligt het budget daar fors onder.
Bovendien lopen die jaarbudgetten pas op richting het einde van de legislatuur, wat de noodzakelijke ingrepen op het terrein direct vertraagt.
En dat terwijl de reikwijdte van het beleidsplan juist is uitgebreid naar extra, complexe domeinen zoals waterkwaliteit en lokale gebiedscoalities.
GroenRand vindt dat de focus van de nieuwe Blue Deal inhoudelijk goed ligt.
Ze staan positief tegenover de specifieke sponsdoelen en het oprichten van lokale gebiedscoalities om het waterbeheer van onderuit vorm te geven.
Organisaties zoals Natuurpunt en GroenRand waarschuwen echter dat het plan door de financiële droogte dreigt te verwateren tot een doekje voor het bloeden.
Het herstellen van de natuurlijke sponswerking van de bodem zal hierdoor onvermijdelijk beperkt blijven tot kleinschalige, geïsoleerde proefprojecten.
Destijds was er ongeveer een half miljard euro voorzien, destijds grotendeels gefinancierd met eenmalige Europese herstelfondsen.
Nu die Europese middelen zijn weggevallen, dalen de overheidsinvesteringen spectaculair, terwijl die klimaatuitdagingen alleen maar groter worden.
Waterbeheerexperts zoals professor Patrick Willems van de Universiteit van Leuven benadrukken dat er jaarlijks minstens 100 tot 150 miljoen euro nodig is.
Dit geld is nodig om de vitale functies van water voor burgers, landbouw en natuur structureel te garanderen.
Met de huidige 66 miljoen euro per jaar ligt het budget daar fors onder.
Bovendien lopen die jaarbudgetten pas op richting het einde van de legislatuur, wat de noodzakelijke ingrepen op het terrein direct vertraagt.
En dat terwijl de reikwijdte van het beleidsplan juist is uitgebreid naar extra, complexe domeinen zoals waterkwaliteit en lokale gebiedscoalities.
GroenRand vindt dat de focus van de nieuwe Blue Deal inhoudelijk goed ligt.
Ze staan positief tegenover de specifieke sponsdoelen en het oprichten van lokale gebiedscoalities om het waterbeheer van onderuit vorm te geven.
Organisaties zoals Natuurpunt en GroenRand waarschuwen echter dat het plan door de financiële droogte dreigt te verwateren tot een doekje voor het bloeden.
Het herstellen van de natuurlijke sponswerking van de bodem zal hierdoor onvermijdelijk beperkt blijven tot kleinschalige, geïsoleerde proefprojecten.
5. Uitblijvende actie en het historische dieptepunt
GroenRand is daar heel duidelijk in en stelt dat de aanstelling van een watercommissaris enkel effectief is als deze gepaard gaat met een daadkrachtig beleid op het terrein.
De crisis rond de waterkwaliteit en de problematiek rond de droogte zijn immers onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Je kunt ze onmogelijk los van elkaar oplossen.
De minister moet zélf de structurele hefbomen activeren die hij in handen heeft om de natuur te herstellen.
In dat kader zal minister Brouns eind september met een concreet Vlaams Natuurherstelplan moeten komen.
Dit plan vloeit voort uit de Europese Natuurherstelwet en verplicht lidstaten om aangetaste ecosystemen, waaronder natte natuur, rivieren en veengebieden, grootschalig te herstellen.
Dit is cruciaal om de natuurlijke sponswerking van de bodem terug te krijgen.
De grote vraag blijft echter of de nieuwe watercommissaris ook daadwerkelijk de slagkracht krijgt om zoden aan de dijk te zetten.
Zaken zoals het exacte budget, de langetermijnvisie en de bestuurlijke autonomie moeten op dit moment allemaal nog definitief worden afgeklopt binnen de Vlaamse regering.
Het nodige doen om de strenge Europese eisen te halen, is bovendien nog iets heel anders dan het lanceren van nieuwe intenties.
De allereerste aanbeveling van die coördinatiecommissie luidt immers simpelweg: uitvoeren wat al lang is beslist.
Eind 2027 loopt het derde stroomgebiedbeheerplan af, maar vandaag blijkt dat het waterbeleid op een historisch dieptepunt zit door een gigantische uitvoeringsachterstand.
In juni 2025 was van de maatregelen uit het derde stroomgebiedbeheerplan van 2022 tot 2027 slechts 17 procent volledig uitgevoerd.
Ongeveer 30 procent was nog in uitvoering.
Van de vorige beheerplannen moet meer dan de half van de maatregelen zelfs nog altijd worden opgestart.
Wat baten nieuwe adviezen en commissarissen wanneer eerder afgesproken acties amper worden uitgevoerd?
Tegen 2027 moeten volgens de Europese Kaderrichtlijn Water alle rivieren in Vlaanderen proper zijn.
Momenteel voldoet het Vlaamse waterbeleid aan geen kanten aan die norm, want amper 1 op de 195 Vlaamse rivieren is vandaag echt proper.
Opeenvolgende Vlaamse regeringen kregen inmiddels al twaalf jaar uitstel om deze doelstellingen te realiseren.
Als ook deze regering met de voeten blijft slepen en zich verschuilt achter nieuwe studies, dreigt de gevreesde economische vergunningenstop onafwendbaar te worden.
De crisis rond de waterkwaliteit en de problematiek rond de droogte zijn immers onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Je kunt ze onmogelijk los van elkaar oplossen.
De minister moet zélf de structurele hefbomen activeren die hij in handen heeft om de natuur te herstellen.
In dat kader zal minister Brouns eind september met een concreet Vlaams Natuurherstelplan moeten komen.
Dit plan vloeit voort uit de Europese Natuurherstelwet en verplicht lidstaten om aangetaste ecosystemen, waaronder natte natuur, rivieren en veengebieden, grootschalig te herstellen.
Dit is cruciaal om de natuurlijke sponswerking van de bodem terug te krijgen.
De grote vraag blijft echter of de nieuwe watercommissaris ook daadwerkelijk de slagkracht krijgt om zoden aan de dijk te zetten.
Zaken zoals het exacte budget, de langetermijnvisie en de bestuurlijke autonomie moeten op dit moment allemaal nog definitief worden afgeklopt binnen de Vlaamse regering.
Het nodige doen om de strenge Europese eisen te halen, is bovendien nog iets heel anders dan het lanceren van nieuwe intenties.
De allereerste aanbeveling van die coördinatiecommissie luidt immers simpelweg: uitvoeren wat al lang is beslist.
Eind 2027 loopt het derde stroomgebiedbeheerplan af, maar vandaag blijkt dat het waterbeleid op een historisch dieptepunt zit door een gigantische uitvoeringsachterstand.
In juni 2025 was van de maatregelen uit het derde stroomgebiedbeheerplan van 2022 tot 2027 slechts 17 procent volledig uitgevoerd.
Ongeveer 30 procent was nog in uitvoering.
Van de vorige beheerplannen moet meer dan de half van de maatregelen zelfs nog altijd worden opgestart.
Wat baten nieuwe adviezen en commissarissen wanneer eerder afgesproken acties amper worden uitgevoerd?
Tegen 2027 moeten volgens de Europese Kaderrichtlijn Water alle rivieren in Vlaanderen proper zijn.
Momenteel voldoet het Vlaamse waterbeleid aan geen kanten aan die norm, want amper 1 op de 195 Vlaamse rivieren is vandaag echt proper.
Opeenvolgende Vlaamse regeringen kregen inmiddels al twaalf jaar uitstel om deze doelstellingen te realiseren.
Als ook deze regering met de voeten blijft slepen en zich verschuilt achter nieuwe studies, dreigt de gevreesde economische vergunningenstop onafwendbaar te worden.
6. De harde realiteit op het terrein: De casus van de Antitankgracht
Nergens wordt de pijnlijke breuklijn tussen de theoretische Vlaamse klimaatdoelen en de harde ecologische realiteit op het terrein zo duidelijk geïllustreerd als bij de Antitankgracht.
Tot grote frustratie van lokale natuurbeschermers heeft minister Brouns geweigerd om deze strategische, historische verdedigingsgracht op te nemen binnen de gefinancierde zones van de Blue Deal.
Door deze expliciete weigering mist de gracht de noodzakelijke centrale financiering.
Dit heeft onmiddellijke, tastbare gevolgen, want de kostbare maar broodnodige slibruimingen ter sanering van de prioritaire zones in Ranst, Brasschaat bij De Inslag en Stabroek bij de Opstalvallei liggen feitelijk volledig stil.
De ecologische en biologische gevolgen hiervan zijn desastreus.
In de waterbodem van de gracht bevindt zich een bewezen, gevaarlijke verontreiniging met niet-afbreekbare chemische stoffen, beter bekend als PFAS.
Omdat die slibruiming stilligt, blijft deze vervuiling ongemoeid.
Dit leidt tot een aanhoudende, giftige ophoping van stoffen in de lokale voedselketen.
De zwaarste klappen vallen in de top van die voedselketen.
De kwetsbare en wettelijk beschermde otterpopulatie in de regio krijgt via haar voedsel constant hoge doses PFAS binnen, wat hun overlevings- en voortplantingskansen minimaliseert.
Bovendien staat het definitief schrappen van het cruciale deelproject in Schilde, waar de gracht opengelegd zou worden bij de kruising van de Moerhoflaan en de Noorderlaan, haaks op het lokale Masterplan Schildestrand.
Dit masterplan schrijft de ontharding en heropening van de historische dempingen rondom het Fort van 's-Gravenwezel nochtans juridisch voor.
Hoewel de overheid via de Lokale Gebiedsdeal Droogte 2.0 wel investeert in flankerende grondaankopen in de regio, weigert ze de effectieve, civieltechnische heropeningswerken te financieren.
Dit is een fatale weeffout in het beleid.
De Antitankgracht blijft hierdoor op die plaats fysiek gesloten en onderbroken.
Wanneer migrerende otters zich door het netwerk verplaatsen, stuiten ze op de drooggelegde dempingen.
Ze worden gedwongen het veilige water te verlaten en de gevaarlijke, overdrukke gewestwegen bovengronds te kruisen.
Het logische gevolg is een onvermijdelijke toename van verkeerssterfte onder deze zeldzame zoogdieren.
Tot grote frustratie van lokale natuurbeschermers heeft minister Brouns geweigerd om deze strategische, historische verdedigingsgracht op te nemen binnen de gefinancierde zones van de Blue Deal.
Door deze expliciete weigering mist de gracht de noodzakelijke centrale financiering.
Dit heeft onmiddellijke, tastbare gevolgen, want de kostbare maar broodnodige slibruimingen ter sanering van de prioritaire zones in Ranst, Brasschaat bij De Inslag en Stabroek bij de Opstalvallei liggen feitelijk volledig stil.
De ecologische en biologische gevolgen hiervan zijn desastreus.
In de waterbodem van de gracht bevindt zich een bewezen, gevaarlijke verontreiniging met niet-afbreekbare chemische stoffen, beter bekend als PFAS.
Omdat die slibruiming stilligt, blijft deze vervuiling ongemoeid.
Dit leidt tot een aanhoudende, giftige ophoping van stoffen in de lokale voedselketen.
De zwaarste klappen vallen in de top van die voedselketen.
De kwetsbare en wettelijk beschermde otterpopulatie in de regio krijgt via haar voedsel constant hoge doses PFAS binnen, wat hun overlevings- en voortplantingskansen minimaliseert.
Bovendien staat het definitief schrappen van het cruciale deelproject in Schilde, waar de gracht opengelegd zou worden bij de kruising van de Moerhoflaan en de Noorderlaan, haaks op het lokale Masterplan Schildestrand.
Dit masterplan schrijft de ontharding en heropening van de historische dempingen rondom het Fort van 's-Gravenwezel nochtans juridisch voor.
Hoewel de overheid via de Lokale Gebiedsdeal Droogte 2.0 wel investeert in flankerende grondaankopen in de regio, weigert ze de effectieve, civieltechnische heropeningswerken te financieren.
Dit is een fatale weeffout in het beleid.
De Antitankgracht blijft hierdoor op die plaats fysiek gesloten en onderbroken.
Wanneer migrerende otters zich door het netwerk verplaatsen, stuiten ze op de drooggelegde dempingen.
Ze worden gedwongen het veilige water te verlaten en de gevaarlijke, overdrukke gewestwegen bovengronds te kruisen.
Het logische gevolg is een onvermijdelijke toename van verkeerssterfte onder deze zeldzame zoogdieren.
Conclusie: Een commissaris zonder munitie?
De aanstelling van een watercommissaris kan bestuurlijk de juiste stroomlijning brengen in een landschap dat versnipperd is over honderdvijftien beheerders.
Professor Verschuere behoudt dan ook het voordeel van de twijfel, want het is een oprechte poging om een ingewikkelde situatie beter te organiseren.
De casus van de Antitankgracht, de mislukte statistieken van de stroomgebiedbeheerplannen en de krimpende budgetten van Blue Deal 2.0 tonen echter aan dat de politieke daadkracht ophoudt zodra er echt ingegrepen moet worden.
Hoewel er regelmatig een nieuw ideetje wordt gelanceerd, zoals nu deze regeringscommissaris, staat het beleid stil.
Als de nieuwe watercommissaris niet de absolute autonomie en de financiële munitie krijgt om cruciale projecten te saneren en reeds gemaakte afspraken uit te voeren, blijft hij een commissaris in de woestijn.
Zonder een structurele injectie naar de door experts geëiste 100 tot 150 miljoen euro per jaar, dreigt het Vlaamse waterbeleid een papieren tijger te blijven, met ecologische achteruitgang en een nakende Europese vergunningenstop tot gevolg.
Professor Verschuere behoudt dan ook het voordeel van de twijfel, want het is een oprechte poging om een ingewikkelde situatie beter te organiseren.
De casus van de Antitankgracht, de mislukte statistieken van de stroomgebiedbeheerplannen en de krimpende budgetten van Blue Deal 2.0 tonen echter aan dat de politieke daadkracht ophoudt zodra er echt ingegrepen moet worden.
Hoewel er regelmatig een nieuw ideetje wordt gelanceerd, zoals nu deze regeringscommissaris, staat het beleid stil.
Als de nieuwe watercommissaris niet de absolute autonomie en de financiële munitie krijgt om cruciale projecten te saneren en reeds gemaakte afspraken uit te voeren, blijft hij een commissaris in de woestijn.
Zonder een structurele injectie naar de door experts geëiste 100 tot 150 miljoen euro per jaar, dreigt het Vlaamse waterbeleid een papieren tijger te blijven, met ecologische achteruitgang en een nakende Europese vergunningenstop tot gevolg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten