GroenRand kiest voor dialoog, terwijl de ruzie over natuurdotaties steeds verder oplaait
Op 1 mei, de Dag van de Arbeid, viert GroenRand de onschatbare waarde van vrijwillige inzet voor onze leefomgeving.
Terwijl de samenleving stilstaat bij de rechten van werknemers, vestigt de vereniging de aandacht op de 'onbetaalde arbeid' die essentieel is voor het behoud van biodiversiteit en natuur.
De vrijwilligers vormen de motor van het natuurbeheer, zij steken duizenden uren in het herstellen van biotopen, het monitoren van soorten en het onderhouden van open ruimtes in regio's zoals de Antwerpse Voorkempen.
Deze inzet overstijgt de economische logica, omdat het werk direct bijdraagt aan het algemeen belang door de verbetering van luchtkwaliteit, waterbeheer en onze mentale gezondheid.
Voor GroenRand is deze feestdag dan ook hét moment om te benadrukken dat de handen uit de mouwen steken voor de natuur een fundamentele vorm van maatschappelijke arbeid is die erkenning verdient, terwijl het tegelijkertijd mensen verbindt in een gedeelde missie voor een groene en duurzame toekomst.
Vanaf vandaag, 1 mei 2026, begint voor GroenRand een nieuwe fase waarin de vereniging op een rustige en bedachtzame manier verder bouwt aan haar missie.
Na tien jaar van actieve wandelingen en publieke evenementen verschuift de focus nu naar een meer adviserende rol achter de schermen.
Omdat hun visies voor de regio inmiddels stevig verankerd zijn in de officiële plannen, richt de organisatie haar energie voortaan volledig op de bescherming en het herstel van de natuur via beleid en dialoog.
De persoonlijke ontmoetingen in het veld maken plaats voor een sterke inhoudelijke bijdrage via de rubriek 'De Pen van Glenn'.
Hierbij wordt gebruikgemaakt van een pseudoniem, een schuilnaam die symbool staat voor de collectieve stem en expertise van de vereniging.
Dit betekent concreet dat de vereniging niet langer fysiek in het veld mensen rondleidt en informatieavonden organiseert, maar de verzamelde kennis van de afgelopen tien jaar inzet om het beleid op een strategische manier te voeden.
Het pseudoniem Glenn is een bewuste keuze om aan te tonen dat de inhoudelijke bijdragen het resultaat zijn van een gedeelde visie en de gebundelde ervaring van diverse experts binnen de organisatie.
Onder deze naam treedt GroenRand op als deskundige partner voor volksvertegenwoordigers in de Commissie Leefmilieu van het Vlaams Parlement.
Glenn schrijft hen gericht aan met feiten en inzichten, zodat er parlementaire vragen gesteld kunnen worden die helpen om de beloofde natuurdoelen ook echt te realiseren op het terrein.
Deze nieuwe rol zorgt ervoor dat GroenRand rechtstreeks invloed kan uitoefenen op de besluitvorming, zonder dat daar nog grote publieke acties voor nodig zijn.
Op de website van GroenRand deelt Glenn vervolgens wat er precies besproken is tijdens deze commissievergaderingen, waardoor het politieke proces transparant en begrijpelijk wordt voor iedereen.
In samenwerking met gepassioneerde natuurfotografen en het magazine Noordernieuws wordt tegelijkertijd de schoonheid van de bosgebieden rond de Antitankgracht digitaal ontsloten.
Zo blijft de verbinding met de natuur ook op afstand gedeeld voor alle sympathisanten en betrokken burgers in de regio.
GroenRand blijft op deze manier een betrokken adviseur die zich met kennis en zachtheid inzet voor een veerkrachtige en ontsnipperde natuur in de Voorkempen.
Een van de dossiers die momenteel de volledige aandacht van Glenn en de commissie opeist, is de vraag of de dotaties voor Natuurpunt discriminerend zijn tegenover private spelers.
De Vlaamse Vereniging Gelijkberechtiging Natuurbeheer (VVGN), de organisatie van de bekende zakenman Nicolas Saverys, vindt van wel en dagvaardt hierom de Vlaamse regering.
De Commissie Leefmilieu van het Vlaams Parlement buigt zich nu over de zaak terwijl minister van Omgeving Jo Brouns stelt dat er van discriminatie geen sprake is.
Alleen de bomen weten hoe lang de vete tussen Natuurpunt en Saverys nog zal aanslepen, maar net die natuur is vandaag de dag voer voor een zeer pittige discussie.
Natuurorganisaties zoals Natuurpunt kopen met subsidies en schenkingen jaarlijks heel wat gronden op en herstellen of beheren er de kwetsbare natuur voor de toekomst.
Ze beheren dit gratis en voor niets voor de gemeenschap, wat de vraag oproept wat het aan Vlaanderen zou gaan kosten indien Natuurpunt dit niet meer zou doen.
Het gaat hier immers volledig over vrijwilligheid en een enorme inzet van burgers die zich belangeloos inzetten voor hun leefomgeving.
Natuurpunt vormt met meer dan 133.000 leden de grootste natuurvereniging van Vlaanderen, maar de werkelijke levensader van de organisatie is de vrijwillige inzet van ruim 48.000 actieve burgers.
Dit model van beheer op vrijwillige basis is geen loutere vrijetijdsbesteding, het is een cruciale maatschappelijke en economische pijler voor de Vlaamse begroting.
De inzet van deze mensen levert jaarlijks miljarden aan indirecte waarde en honderden miljoenen aan directe besparingen op voor de Vlaamse overheid.
Zonder deze vrijwilligers zou de bescherming van de Vlaamse biodiversiteit financieel direct instorten en zou de sociale verbondenheid met ons landschap onherstelbaar verschralen.
De economische realiteit van dit model is verbluffend, aangezien deze vrijwilligers jaarlijks circa 1,7 miljoen werkuren op het terrein presteren.
Indien de Vlaamse overheid deze taken zou moeten professionaliseren via betaalde arbeidskrachten, zou dit leiden tot een directe extra loonkost van naar schatting 60 tot 85 miljoen euro per jaar.
Sociale lasten en logistieke overhead zijn in deze conservatieve schatting nog niet eens volledig meegeteld door de experts.
Hoewel Natuurpunt voor het onderhoud van meer dan 28.000 hectare natuur ongeveer 37,5 miljoen euro aan beheersubsidies ontvangt, volstaan deze middelen enkel omdat de handen gratis zijn.
Zonder hen zou de noodzakelijke overheidssubsidie per hectare minstens moeten verdrievoudigen om exact hetzelfde kwaliteitsniveau te garanderen voor de biodiversiteit.
Daarnaast fungeert de vereniging als een private investeerder in publiek goed waarbij circa 20 procent van elke grondaankoop door Natuurpunt zelf wordt gefinancierd via giften en lokale acties.
In 2024 betekende dit een eigen inbreng van ruim 6,4 miljoen euro die anders volledig ten laste van de belastingbetaler zou zijn gekomen bij de aankoop van grond.
De waarde van de vrijwilliger reikt echter veel verder dan louter fysieke arbeid, want de vereniging fungeert als het grootste onderzoekscentrum voor biodiversiteit in Vlaanderen.
Dankzij citizen science levert de collectieve expertise van duizenden specialisten dagelijks een datastroom op die essentieel is voor zowel wetenschappelijk onderzoek als Europees beleid.
Deze mensen inventariseren vogels, planten, insecten en amfibieën in meer dan 500 natuurgebieden, wat door ambtenaren onbetaalbaar zou zijn om uit te voeren.
Nicolas Saverys vindt echter dat deze praktijk ten koste gaat van landbouwers, jagers en private natuureigenaars en meent dat dit neerkomt op pure concurrentievervalsing.
In de Commissie Leefmilieu vroeg parlementslid Lydia Peeters aan minister Jo Brouns naar zijn visie op de zaak en of hij het subsidiereglement zou herbekijken.
De minister gaf als formeel antwoord dat het statuut van erkende terreinbeherende vereniging volledig is afgeschaft om juist elke discriminatie weg te nemen.
Hij verduidelijkte dat de aankoopsubsidies vandaag openstaan voor iedereen die uitvoering wil geven aan een natuurbeheerplan type 4, ongeacht of het een vzw of een privépersoon betreft.
Brouns benadrukte dat de staatssteunregels strikt gevolgd worden en dat de huidige wetgeving reeds geëvalueerd wordt op mogelijke vereenvoudigingen voor private spelers.
De VVGN blijft echter van mening dat de drempels voor type 4 plannen een verdoken voordeel vormen voor Natuurpunt, aangezien 93,3 procent van de aankoopsubsidies in 2024 naar hen vloeide.
Om een volledig beeld te geven van de fundamenten achter dit dossier, duiken we dieper in de technische en financiële details die Glenn momenteel analyseert voor de Commissie Leefmilieu.
De Inspectie van Financiën heeft in haar audit gekeken naar de zogenaamde alternatieve kosten van natuurbeheer door de overheid zelf.
Zij stelden vast dat het Agentschap voor Natuur en Bos aanzienlijk hogere werkingskosten heeft per hectare omdat zij volledig afhankelijk zijn van gesalarieerd personeel en overheidscontracten.
Natuurpunt daarentegen slaagt erin om met dezelfde overheidssteun een veel grotere oppervlakte te beheren dankzij de inzet van lokale vrijwilligersafdelingen die zelf instaan voor het basisonderhoud.
De financiële audit bevestigde dat de overheadkosten van de vereniging binnen de internationale normen voor non-profitorganisaties liggen, wat de bewering over efficiëntie ondersteunt.
In de rapportages van de Inspectie van Financiën wordt expliciet verwezen naar de kosten-batenanalyse van de terreinbeherende verenigingen versus de eigen regie door de overheid.
Deze documenten vormen de feitelijke basis voor de raming dat de overheid zonder deze partnerstructuur jaarlijks tussen de 60 en 85 miljoen euro extra aan loonmassa zou moeten vrijmaken voor terreinbeheer.
Wat betreft de juridische strijd rond het natuurbeheerplan type 4 zijn de voorwaarden inderdaad zeer strikt en technisch van aard.
Om een erkenning als type 4 te krijgen, moet een eigenaar zich voor minstens 24 jaar engageren om specifieke Europese natuurdoelen te halen die vaak een volledige omvorming van het landschap vereisen.
Dit betekent bijvoorbeeld dat landbouwgrond definitief moet worden omgezet naar kwetsbare biotopen zoals heide of moeras, een proces dat onomkeerbaar is en de economische waarde voor traditionele landbouw vernietigt.
Private eigenaars deinzen hier vaak voor terug omdat de publieke openstelling verplicht is, wat betekent dat zij de volledige controle over de toegang tot hun eigendom verliezen.
Het is precies deze combinatie van onomkeerbaarheid, verplichte openstelling en loodzware rapportage die ervoor zorgt dat bijna alleen professionele natuurorganisaties dit aandurven.
De VVGN pleit daarom voor een systeem waarbij de vergoedingen per ecologische prestatie worden berekend, in plaats van de huidige focus op het juridische statuut van de grond.
De toekomst van het Vlaamse landschap ligt hiermee op een cruciaal kruispunt waar de kracht van het collectieve vrijwilligerswerk botst met de roep om individuele ondernemersvrijheid.
Terwijl de juridische molens onverstoorbaar verder draaien, blijft de natuur zelf de enige stille getuige van deze bitse strijd om elke hectare grond.
Het succes van de Vlaamse biodiversiteit zal uiteindelijk niet afhangen van wie de meeste subsidies binnenhaalt, maar van de vraag of we erin slagen om alle betrokkenen te verenigen rond één gemeenschappelijk doel.
GroenRand zal hierbij met de Pen van Glenn de vinger aan de pols houden, steeds bereid om met feiten en dialoog de weg te wijzen naar een gedragen en veerkrachtig natuurbeleid.
Want of het nu gaat over duizenden vrijwilligers of over private pioniers, het is de onversnipperde en bloeiende natuur in de Voorkempen die de uiteindelijke winnaar moet zijn van dit debat.
Terwijl de samenleving stilstaat bij de rechten van werknemers, vestigt de vereniging de aandacht op de 'onbetaalde arbeid' die essentieel is voor het behoud van biodiversiteit en natuur.
De vrijwilligers vormen de motor van het natuurbeheer, zij steken duizenden uren in het herstellen van biotopen, het monitoren van soorten en het onderhouden van open ruimtes in regio's zoals de Antwerpse Voorkempen.
Deze inzet overstijgt de economische logica, omdat het werk direct bijdraagt aan het algemeen belang door de verbetering van luchtkwaliteit, waterbeheer en onze mentale gezondheid.
Voor GroenRand is deze feestdag dan ook hét moment om te benadrukken dat de handen uit de mouwen steken voor de natuur een fundamentele vorm van maatschappelijke arbeid is die erkenning verdient, terwijl het tegelijkertijd mensen verbindt in een gedeelde missie voor een groene en duurzame toekomst.
Vanaf vandaag, 1 mei 2026, begint voor GroenRand een nieuwe fase waarin de vereniging op een rustige en bedachtzame manier verder bouwt aan haar missie.
Na tien jaar van actieve wandelingen en publieke evenementen verschuift de focus nu naar een meer adviserende rol achter de schermen.
Omdat hun visies voor de regio inmiddels stevig verankerd zijn in de officiële plannen, richt de organisatie haar energie voortaan volledig op de bescherming en het herstel van de natuur via beleid en dialoog.
De persoonlijke ontmoetingen in het veld maken plaats voor een sterke inhoudelijke bijdrage via de rubriek 'De Pen van Glenn'.
Hierbij wordt gebruikgemaakt van een pseudoniem, een schuilnaam die symbool staat voor de collectieve stem en expertise van de vereniging.
Dit betekent concreet dat de vereniging niet langer fysiek in het veld mensen rondleidt en informatieavonden organiseert, maar de verzamelde kennis van de afgelopen tien jaar inzet om het beleid op een strategische manier te voeden.
Het pseudoniem Glenn is een bewuste keuze om aan te tonen dat de inhoudelijke bijdragen het resultaat zijn van een gedeelde visie en de gebundelde ervaring van diverse experts binnen de organisatie.
Onder deze naam treedt GroenRand op als deskundige partner voor volksvertegenwoordigers in de Commissie Leefmilieu van het Vlaams Parlement.
Glenn schrijft hen gericht aan met feiten en inzichten, zodat er parlementaire vragen gesteld kunnen worden die helpen om de beloofde natuurdoelen ook echt te realiseren op het terrein.
Deze nieuwe rol zorgt ervoor dat GroenRand rechtstreeks invloed kan uitoefenen op de besluitvorming, zonder dat daar nog grote publieke acties voor nodig zijn.
Op de website van GroenRand deelt Glenn vervolgens wat er precies besproken is tijdens deze commissievergaderingen, waardoor het politieke proces transparant en begrijpelijk wordt voor iedereen.
In samenwerking met gepassioneerde natuurfotografen en het magazine Noordernieuws wordt tegelijkertijd de schoonheid van de bosgebieden rond de Antitankgracht digitaal ontsloten.
Zo blijft de verbinding met de natuur ook op afstand gedeeld voor alle sympathisanten en betrokken burgers in de regio.
GroenRand blijft op deze manier een betrokken adviseur die zich met kennis en zachtheid inzet voor een veerkrachtige en ontsnipperde natuur in de Voorkempen.
Een van de dossiers die momenteel de volledige aandacht van Glenn en de commissie opeist, is de vraag of de dotaties voor Natuurpunt discriminerend zijn tegenover private spelers.
De Vlaamse Vereniging Gelijkberechtiging Natuurbeheer (VVGN), de organisatie van de bekende zakenman Nicolas Saverys, vindt van wel en dagvaardt hierom de Vlaamse regering.
De Commissie Leefmilieu van het Vlaams Parlement buigt zich nu over de zaak terwijl minister van Omgeving Jo Brouns stelt dat er van discriminatie geen sprake is.
Alleen de bomen weten hoe lang de vete tussen Natuurpunt en Saverys nog zal aanslepen, maar net die natuur is vandaag de dag voer voor een zeer pittige discussie.
Natuurorganisaties zoals Natuurpunt kopen met subsidies en schenkingen jaarlijks heel wat gronden op en herstellen of beheren er de kwetsbare natuur voor de toekomst.
Ze beheren dit gratis en voor niets voor de gemeenschap, wat de vraag oproept wat het aan Vlaanderen zou gaan kosten indien Natuurpunt dit niet meer zou doen.
Het gaat hier immers volledig over vrijwilligheid en een enorme inzet van burgers die zich belangeloos inzetten voor hun leefomgeving.
Natuurpunt vormt met meer dan 133.000 leden de grootste natuurvereniging van Vlaanderen, maar de werkelijke levensader van de organisatie is de vrijwillige inzet van ruim 48.000 actieve burgers.
Dit model van beheer op vrijwillige basis is geen loutere vrijetijdsbesteding, het is een cruciale maatschappelijke en economische pijler voor de Vlaamse begroting.
De inzet van deze mensen levert jaarlijks miljarden aan indirecte waarde en honderden miljoenen aan directe besparingen op voor de Vlaamse overheid.
Zonder deze vrijwilligers zou de bescherming van de Vlaamse biodiversiteit financieel direct instorten en zou de sociale verbondenheid met ons landschap onherstelbaar verschralen.
De economische realiteit van dit model is verbluffend, aangezien deze vrijwilligers jaarlijks circa 1,7 miljoen werkuren op het terrein presteren.
Indien de Vlaamse overheid deze taken zou moeten professionaliseren via betaalde arbeidskrachten, zou dit leiden tot een directe extra loonkost van naar schatting 60 tot 85 miljoen euro per jaar.
Sociale lasten en logistieke overhead zijn in deze conservatieve schatting nog niet eens volledig meegeteld door de experts.
Hoewel Natuurpunt voor het onderhoud van meer dan 28.000 hectare natuur ongeveer 37,5 miljoen euro aan beheersubsidies ontvangt, volstaan deze middelen enkel omdat de handen gratis zijn.
Zonder hen zou de noodzakelijke overheidssubsidie per hectare minstens moeten verdrievoudigen om exact hetzelfde kwaliteitsniveau te garanderen voor de biodiversiteit.
Daarnaast fungeert de vereniging als een private investeerder in publiek goed waarbij circa 20 procent van elke grondaankoop door Natuurpunt zelf wordt gefinancierd via giften en lokale acties.
In 2024 betekende dit een eigen inbreng van ruim 6,4 miljoen euro die anders volledig ten laste van de belastingbetaler zou zijn gekomen bij de aankoop van grond.
De waarde van de vrijwilliger reikt echter veel verder dan louter fysieke arbeid, want de vereniging fungeert als het grootste onderzoekscentrum voor biodiversiteit in Vlaanderen.
Dankzij citizen science levert de collectieve expertise van duizenden specialisten dagelijks een datastroom op die essentieel is voor zowel wetenschappelijk onderzoek als Europees beleid.
Deze mensen inventariseren vogels, planten, insecten en amfibieën in meer dan 500 natuurgebieden, wat door ambtenaren onbetaalbaar zou zijn om uit te voeren.
Nicolas Saverys vindt echter dat deze praktijk ten koste gaat van landbouwers, jagers en private natuureigenaars en meent dat dit neerkomt op pure concurrentievervalsing.
In de Commissie Leefmilieu vroeg parlementslid Lydia Peeters aan minister Jo Brouns naar zijn visie op de zaak en of hij het subsidiereglement zou herbekijken.
De minister gaf als formeel antwoord dat het statuut van erkende terreinbeherende vereniging volledig is afgeschaft om juist elke discriminatie weg te nemen.
Hij verduidelijkte dat de aankoopsubsidies vandaag openstaan voor iedereen die uitvoering wil geven aan een natuurbeheerplan type 4, ongeacht of het een vzw of een privépersoon betreft.
Brouns benadrukte dat de staatssteunregels strikt gevolgd worden en dat de huidige wetgeving reeds geëvalueerd wordt op mogelijke vereenvoudigingen voor private spelers.
De VVGN blijft echter van mening dat de drempels voor type 4 plannen een verdoken voordeel vormen voor Natuurpunt, aangezien 93,3 procent van de aankoopsubsidies in 2024 naar hen vloeide.
Om een volledig beeld te geven van de fundamenten achter dit dossier, duiken we dieper in de technische en financiële details die Glenn momenteel analyseert voor de Commissie Leefmilieu.
De Inspectie van Financiën heeft in haar audit gekeken naar de zogenaamde alternatieve kosten van natuurbeheer door de overheid zelf.
Zij stelden vast dat het Agentschap voor Natuur en Bos aanzienlijk hogere werkingskosten heeft per hectare omdat zij volledig afhankelijk zijn van gesalarieerd personeel en overheidscontracten.
Natuurpunt daarentegen slaagt erin om met dezelfde overheidssteun een veel grotere oppervlakte te beheren dankzij de inzet van lokale vrijwilligersafdelingen die zelf instaan voor het basisonderhoud.
De financiële audit bevestigde dat de overheadkosten van de vereniging binnen de internationale normen voor non-profitorganisaties liggen, wat de bewering over efficiëntie ondersteunt.
In de rapportages van de Inspectie van Financiën wordt expliciet verwezen naar de kosten-batenanalyse van de terreinbeherende verenigingen versus de eigen regie door de overheid.
Deze documenten vormen de feitelijke basis voor de raming dat de overheid zonder deze partnerstructuur jaarlijks tussen de 60 en 85 miljoen euro extra aan loonmassa zou moeten vrijmaken voor terreinbeheer.
Wat betreft de juridische strijd rond het natuurbeheerplan type 4 zijn de voorwaarden inderdaad zeer strikt en technisch van aard.
Om een erkenning als type 4 te krijgen, moet een eigenaar zich voor minstens 24 jaar engageren om specifieke Europese natuurdoelen te halen die vaak een volledige omvorming van het landschap vereisen.
Dit betekent bijvoorbeeld dat landbouwgrond definitief moet worden omgezet naar kwetsbare biotopen zoals heide of moeras, een proces dat onomkeerbaar is en de economische waarde voor traditionele landbouw vernietigt.
Private eigenaars deinzen hier vaak voor terug omdat de publieke openstelling verplicht is, wat betekent dat zij de volledige controle over de toegang tot hun eigendom verliezen.
Het is precies deze combinatie van onomkeerbaarheid, verplichte openstelling en loodzware rapportage die ervoor zorgt dat bijna alleen professionele natuurorganisaties dit aandurven.
De VVGN pleit daarom voor een systeem waarbij de vergoedingen per ecologische prestatie worden berekend, in plaats van de huidige focus op het juridische statuut van de grond.
De toekomst van het Vlaamse landschap ligt hiermee op een cruciaal kruispunt waar de kracht van het collectieve vrijwilligerswerk botst met de roep om individuele ondernemersvrijheid.
Terwijl de juridische molens onverstoorbaar verder draaien, blijft de natuur zelf de enige stille getuige van deze bitse strijd om elke hectare grond.
Het succes van de Vlaamse biodiversiteit zal uiteindelijk niet afhangen van wie de meeste subsidies binnenhaalt, maar van de vraag of we erin slagen om alle betrokkenen te verenigen rond één gemeenschappelijk doel.
GroenRand zal hierbij met de Pen van Glenn de vinger aan de pols houden, steeds bereid om met feiten en dialoog de weg te wijzen naar een gedragen en veerkrachtig natuurbeleid.
Want of het nu gaat over duizenden vrijwilligers of over private pioniers, het is de onversnipperde en bloeiende natuur in de Voorkempen die de uiteindelijke winnaar moet zijn van dit debat.
De Parlementaire Conclusies van Minister Jo Brouns
Minister Brouns (cd&v) weerlegt de kritiek met een formele en technische argumentatie:
Geen Discriminatie: De minister stelt dat de regels voor iedereen gelijk zijn; het statuut van "erkende vereniging" is afgeschaft en de aankoopsubsidies staan open voor elke private eigenaar met een beheerplan type 4.
Rechtszekerheid: De Vlaamse overheid is ervan overtuigd dat de staatssteunregels niet zijn geschonden en dat het systeem juridisch robuust is.
Evaluatie en Vereenvoudiging: Brouns erkent de drempels en laat momenteel het subsidiestelsel evalueren met het oog op vereenvoudiging, om zo meer van de één miljoen private landeigenaars te betrekken bij de natuurdoelen.
Focus op Planologie: Volgens de minister lag het probleem in het verleden bij een gebrek aan afstemming tussen natuurontwikkeling en landbouwgebied, een punt waar hij nu scherp op toeziet.
Vergelijkende Cijfers 2024
De tabel van Glenn toont het spanningsveld tussen theorie en praktijk aan de hand van de meest recente begrotingscijfers:
| Indicator | Natuurpunt | Private Eigenaars |
|---|---|---|
| Toegekende aankoopsubsidies | € 22,6 miljoen | € 0 |
| Percentage van totale pot | 93,3% | 0% |
| Aangekochte oppervlakte | 714,72 hectare | 0 hectare |
| Zelf gefinancierde inbreng | 20% (€ 6,4 miljoen) | n.v.t. |
